Na alle examens heb ik wel een vakantie verdiend. Ruim 4 weken geen colleges, schoolwerk, readings en andere boeiende dingen. Tijd voor een tripje naar Darwin en Perth. Omdat ik in Darwin ook naar Kakadu en Litchfield wilde, belde ik naar Elkes Hostel. Hier sprak ik met een vriendelijk Duits meisje dat daar als receptioniste werkt. Ik legde haar dinsdagochtend uit wat ik wilde doen en dat ik de volgende dag al zou arriveren. “So you want to have some fun on a campingtrip in Kakadu. In high season. I’ll see what I can do, but I can’t promise anything”. Shit dacht ik, hoog seizoen, daar had ik niet echt over nagedacht. Blijkbaar is het in Darwin in de maanden december t/m maart laag seizoen (wet season) en verder het hele jaar hoogseizoen, aangezien het daar altijd lekker weer is (behalve in de zomer, dan is het mega heet en sticky, oftewel zo’n 50 graden met het heeeeerlijke Hollandse benauwde gevoel, yuk). Na 20 minuutjes belt het vriendelijke Duitse meisje op dat ik donderdag ochtend opgepikt wordt bij het hostel om 3 dagen te gaan kamperen in Kakadu en daarna zondagochtend weer opgehaald wordt om naar Litchfield te gaan. Toen wist ik nog niet dat met name de trip naar Kakadu mijn leven zoooo zou veranderen.
Brisbane
Semester 1 gehaald
Even een korte snelle update: semester 1 heb ik succesvol afgerond! En met punten om trots op te zijn.
Verkansie!
Zoals mijn nichtje Lois dat prachtig in een brief naar mij schreef, heb ik nu verkansie! Na het ploeteren op mijn examens is het nu tijd voor vakantie. En als de Ozzies ergens goed in zijn, dan is het wel vakantie houden: ik heb maar liefst 4 weken vrij voordat semester 2 begint. Op dinsdag 27 juli heb ik mijn eerst volgende les weer.
Cairns en de laatste dagen Australië (part 2)
Uiteindelijk krijg ik ’s nachts de toch wel verwachte sms van pa, opa is overleden. Ik kan de slaap daarna maar moeilijk vatten nog. De volgende ochtend tijdens het ontbijt en na een belletje met Nederland bespreken we vervolgstappen, ik zal eerder terug moeten naar Nederland. Die dag doen we het rustig aan en gaan we naar Kuranda Train en Skyrail. Met een gondel aan de kabelbaan gaan we over het regenwoud heen, met metershoge bomen. Onderweg stappen we een aantal keren uit met schitterende uitkijkposten en zicht op o.a. de Barron Falls. Boven aangekomen, lopen we naar het dorpje Kuranda. Het enige dorp in het rainforest. Met vooral toeristische winkeltjes. We bezoeken daar wel Koala Garden; een dierenparkje met (slapende) koala’s, krokodillen, enge slangen en kangoeroes. Voor het eerst zien we een kangoeroe met een kleintje in de buidel. Zo cute!! De terugreis vanuit Kuranda is met de nostalgische trein. Een oude trein, die krakend en piepend langs het gebergte en door het rainforest in 2,5 uur en door 17 tunnels naar Cairns terugrijdt. Eigenlijk is 2,5 uur best lang in zo’n trein en we worden er een beetje melig van. Thuisgekomen de nodige telefoontjes met Travel Service om de mogelijkheden te bespreken voor mn eerdere terugvlucht. Dat wordt uitgezocht en wij gaan eten bij een all-you-can-eat visrestaurant. Onbeperkte oesters, garnalen…. Dat is echt genieten. Lekker flesje wijn en ook Kim gaat de oesters steeds meer waarderen. Ook de chocoladetoetjes vallen in de smaak. Vroeg naar bed, want de volgende dag worden we weer om 7 uur opgepikt. We gaan een 4WD rit maken van Daintree naar Cape Tribulation.
Cairns en de laatste dagen Australië (part 1)
Vliegen met JetStar… een belevenis op zich! 3 uur vertraging, geen excuses, chagrijnige steward, maar het ergste nog, een vage piloot die, of er die dag niet zo’n zin in heeft, of dronken is. Tijdens de vlucht is hiervan niet zoveel te merken, maar dat wordt gecompenseerd bij de landing. Zo’n landing hebben we nog nooit meegemaakt, maar uit eindelijk komen we toch nog recht op de landingsbaan terecht. Pfieeeuww! Nooit meer JetStar! Nou ja, nog 1x want we moeten over 5 dagen ook nog terug. Door een uitgestorven aankomsthal op zoek naar een taxi richting ons hotel. Sleutels ontvangen van de nachtportier, zijn we aangekomen op onze hotelkamer in Queens Court Hotel, een eenvoudige, maar prima kamer. Volgende ochtend vol verwachting naar beneden voor het intercontinentale ontbijt. Dat was even een momentje van verwachtingen bijstellen. Toast met jam of yoghurt en blik fruit, koffie, thee en verdunde jus d’orange. Eerlijk is eerlijk, het kostte mij meer moeite me hier overheen te zetten dan Kim. Berusten en accepteren zijn niet mijn sterkste punten.
Laatste reacties