Hollandia

I <3 Rotterdam

Man wat ga ik dit plekje missen. Op de vensterbank, kijkend over Rotterdam centrum.

Met dit weer is m’n raam open. Kussentje in m’n rug. Raam aan de andere kant van m’n huis ook open, een lekker briesje waait vanaf de kade langs m’n gezicht door de woonkamer naar het plein. Een lichte Maas geur meenemend.

Wat is wonen aan de Maas op Kop van Zuid toch geweldig. Wat ga ik die geweldige stad missen. Prachtig op een geheel eigen wijze. Nog heel wat restaurants staan op mijn wishlist, de jaarlijks terug kerende festivals blijven in mijn agenda staan en ook de vertrouwde shops blijf ik voorlopig nog met enige regelmaat bezoeken. Want wat moet ik zonder Koekela, Swan Market, Matroos en het Meisje of de geweldige toko’s en Aziatische supermarkt Nam Hong aan de West-Kruiskade?

Met pijn in mijn hart, verlaat ik de stad waar ik ooit voor de liefde naartoe vertrok. De stad die langzaam mijn hart veroverde. De stad die me, na 12 maanden Brisbane en 3 maanden reizen, weer een thuis gaf. De stad die me doet denken aan Brisbane (zeker als ik de Erasmusbrug over loop richting het centrum). De stad die me kriebels geeft.

Gelukkig ligt Leiden op steenworp afstand. En mag ik vooralsnog in deze prachtige stad Rotterdam blijven werken. Vanaf vandaag ben ik namelijk officieel een Leidsche. En dat schrijf ik vanuit Rotterdam terwijl ik met de laatste verhuisdingen bezig ben. Een nieuw hoofdstuk, een nieuwe thuis. Wat is het hebben van een thuis toch belangrijk in het leven van een mens.

No pain no gain

Dat was het motto van afgelopen weekend, vooral voor de lopers. Vol enthousiasme gingen we vorige week donderdag naar de laatste teambijeenkomst. Met een tas vol kleding en een berg aan informatie gingen we naar huis, de laatste voorbereidingen treffen voor het Pinkster weekend. Geen relaxt weekend met een extra vrije dag, snoeihard van Rotterdam naar Parijs en weer terug.  Continue Reading →

Lieve opa en Marionne

Zojuist heb ik mijn tas ingepakt en klaar gezet voor morgen. Roparun. Er is veel regen voorspeld tijdens onze tocht van Parijs naar Rotterdam. Die regen kan me gestolen worden. Het zal de tocht zeker zwaarder maken, daar twijfel ik niet aan. De tocht lijkt me echter niet zwaarder dan de strijd tegen kanker.

Voor jullie doe ik mee aan de Roparun. Helaas kunnen jullie me niet aanmoedigen terwijl jullie ergens aan de route staan of op de Coolsingel me staan op te wachten. Ik hoop dat jullie elkaar in de hemel gevonden hebben en dit weekend vanaf daar juichen, applaudiseren en aanmoedigen voor ons team. Team 41 Woonbron. Maar ook voor al die andere teams die mee doen.

Juli 2012 gaf ik me op om mee te gaan met dit team. Opa, je gaf nog niet op. Je was wel bijna op. Terwijl ik aan je bed zat, je mijn hand vasthield en je vertelde dat je zo trots op me bent. Dat ik er zo mooi uitzag. Met moeite kon je de woorden uitbrengen. Marionne, hoe je tot op het laatste moment zo geïnteresseerd was in hoe het met mij ging. Je laatste whatsapp waarin je zei dat m’n berichtjes je goed deden. Niet veel later werd het stil.

Ik denk aan jullie. Speciaal dit weekend. En aan Lana. Aan de vrouw van Hans en aan Christel. De vrouw van Willem en al die anderen.

Rust zacht lieve opa en Marionne. <3

En toen….

was ik alweer bijna 2 maanden terug in Nederland. Gekkenhuis. Zo snel als de tijd vliegt. Ik heb een geweldige tijd achter de rug in zowel Australië als Nieuw Zeeland als Amerika.Veel mensen vragen naar mijn verhalen en ik heb gewoonweg teveel meegemaakt om allemaal te vertellen. Wat is me bijgebleven? Wat vergeet ik liever? Wat vond ik nou het leukste? Wat is het coolste dat ik gedaan heb? Tja, maak maar eens een keuze uit al die gave en mooie dingen die ik gezien heb, gedaan heb en meegemaakt heb.

Continue Reading →