No pain no gain

Dat was het motto van afgelopen weekend, vooral voor de lopers. Vol enthousiasme gingen we vorige week donderdag naar de laatste teambijeenkomst. Met een tas vol kleding en een berg aan informatie gingen we naar huis, de laatste voorbereidingen treffen voor het Pinkster weekend. Geen relaxt weekend met een extra vrije dag, snoeihard van Rotterdam naar Parijs en weer terug. 

Zaterdag ochtend, Roparun, 7 uur in de ochtend sharp: bijeenkomen op het Kruisplein. Als verzorger meteen de camper in om de thermoskannen te pakken en op kantoor te vullen met koffie en thee. M’n mede kokkie heeft zich verslapen, goed begin 😉 Ergens rond 7.45 uur vertrekken we richting Parijs. Onderweg de 1e stop met broodjes, krentenbollen, koffie en gendarmerie. Wat al die campers, busjes en trucks met bestickering gaan doen. Fieuw.

In Parijs gearriveerd tijd om het terrein te verkennen en de start om 14.00 uur van het eerste team mee te maken. En om te zeesterren met Pia, die meedoet met team 314. Er wordt door de Roparun een heerlijke pasta maaltijd verzorgd, hoeven Marita en ik nog even niet te koken. Om 16.12 uur is het zover: ons team gaat starten. Wat een feest!

Tijd om de campers weer in te pakken, het busje gaat naar het punt waar de lopers overgaan van fietsen naar een wissel via het busje en de campers vertrekken naar de eerste grote rust en wissel stop. Terwijl we bij die 1e stop wachten, komen de eerste teams voorbij die we stevig aanmoedigen. De 1e wildplas acties worden een feit, het 2e team lopers vult hun buikjes met broodjes, eierkoeken en fruit en Marita en ik maken de 2e krat met eten voor in de bus voor onderweg klaar en starten met koken van de eerste warme maaltijd (nasi op z’n Surinaams met Indische balletjes en saté saus). Het feest begint nu echt. Onze lopers gaan als hindes deze 1e etappe, ze lopen boven verwachting snel.

Dit fenomeen herhaalt zich gedurende de 10 etappes van de Roparun: team A is aan het lopen, team B maakt zich klaar, wisselen, campers rijden naar de volgende stop and so on. Zondag op maandag beginnen de eerste blessures serieus te worden, maar de lopers bikkelen door. In Bergen op Zoom lekker douchen en internetten (we zijn immers weer in NL ;-). Vanaf hier gaan de campers naar huis, de tocht zit er bijna op. De laatste etappe mag ik mee lopen, om de loopvibe mee te maken. We kunnen niet met een busje meerijden op dit stuk van de route, dus gaan alle lopers op de fiets mee. En wat een vibe is die lopersvibe.

Het eerste moment waarop we langs een groepje mensen komen die staan te juichen ben ik aan het lopen, niet alleen een kick maar de support van de mensen die in de stromende regen staan te juichen, wat een feest! Later komen we de brandweer met veel mensen en allerlei toeters en bellen tegen, emo momentje. Even slikken en verder fietsen. Op de een of andere manier ben ik de loper die bijna alle feestjes (Oud Beijerland en Barendrecht inclusief podium waar veel mensen zich verzamelen) te pakken heeft als loper, maar pak ik ook de pijn in dit laatste stuk in de Heijnenoordtunnel door deze helemaal te lopen in plaats van te wisselen en het helling op lopen over te laten aan een andere loper. Ik heb immers nauwelijks loopkilometers in de benen zitten. Wat een tunnel is dat, de Erasmusbrug en Willemsbrug zijn er niets bij.

En dan Rotterdam in. Langs Daniel de Hoedt lopen. Langs mijn huis lopen. De Erasmusbrug over, de finish bijna in zicht. Finishen. Het eerste biertje. Wat een feest! Dat gevoel is onbeschrijfelijk. Een team van mensen dat elkaar als collega kent (sommigen elkaar zelfs niet kennen), hoe dat samenwerkt en deze prestatie weet neer te zetten. Dat gevoel om samen over de finish te lopen; blijdschap, traantje, pijn en alle andere emoties. Een knipoog en kus naar de hemel.

Een grote dank aan onze sponsoren, met speciale aandacht voor Extran die sportdrank hebben gedoneerd aan ons team en bakkerij Van der Waal die broodjes en de lekkerste eierkoeken ever deels gedoneerd heeft. De steun die ik via Twitter, mijn eerdere blog, whatsappjes, Path, Facebook en alle andere manieren heb ontvangen was geweldig. Zo fijn om te lezen hoe mensen mee leven, dat geeft zoveel steun en kracht. Mocht je nog willen doneren, kan dat via onze teampagina: team 41 Woonbron.

Het is zo stil in huis nu. Ik mis m’n fantastische teamgenoten waarmee we deze prestatie hebben neergezet. Saakuh sakkuh met Marita, dansen in de camper met Manon, Marita en Aniel, Skollie met Natasja, YOLO met een j en al die andere momenten, grapjes en serieuze zaken. Het slaaptekort heb ik al redelijk ingehaald door uit te slapen vanmorgen. Ik kan niet wachten tot Pinksteren 2014. Dit jaar ga ik trainen als een malle, ik wil mee als loper volgend jaar. Hopelijk werkt mijn lijf dit jaar mee en blijf ik blessure vrij. Jos en ik hebben de deal: we gaan allebei trainen als een malle (en Jos gaat wat kilootjes afvallen) zodat we volgend jaar als loper mee kunnen. Beste Jos, nu kunnen we er niet meer onderuit 😉

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

*