Dinsdag 1 febuari vlieg ik van Brisbane naar Auckland, Nieuw-Zeeland.

Zaterdag 12 maart vlieg ik van Auckland naar Los Angeles.

Donderdag 7 april vlieg ik van Los Angeles naar Londen, waar ik op vrijdag 8 april arriveer.

Zaterdag 9 april vlieg van Londen naar Eindhoven.

Precies op tijd terug voor de verjaardag van oma en mn pa Het voelt raar om al met de terug reis bezig te zijn, maar feitelijk gezien ben ik al over de helft van mijn grote avontuur. Het einde is dus min of meer al in zicht. Dus ga ik nog even heeeeeeel erg genieten hier!

Alleen is het echt ijs, en ijs koud in Perth. Niet voor Nederlandse begrippen uiteraard, maar wel voor de temperaturen die ik me bij Australië had ingebeeld toen ik mijn koffer inpakte. Gelukkig wist ik voordat ik mn backpack pakte dat het in Perth frisjes zou zijn, dus had ik genoeg warme vesten en broeken mee. Mijn familie komt net terug uit Nederland, dus met een tikkeltje een jetlag word ik op Perth Domestic Airport opgehaald door 4 stuiterende kids in het oranje uitgedost: geweldige Beesies mutsen en oranje vuvuzela’s waar de kleine Daan een geluid mee kan produceren dat jullie zeker weten in Nederland gehoord hebben. Echt onwijs stoer!

Op naar de auto, op naar een warm huis (ik geef toe, ik had het een beetje koud in mn Havaianas). Oeps, backpack vergeten. Snel terug hollen, tas van de band halen, en nu echt op naar een warm huis. En toen was er storm…… Echt hele harde donder, harde en veel regen en rond vliegende takken. En natuurlijk voetbal! Jaja, ook hier wordt het WK op de voet gevolgd! Zowel de semi finales als de finale kijken we met zn allen op de bank. Met oranje chipjes en oranje nagellak. Des te groter de teleurstelling tijdens de finale……

Vooral omdat we juist die dag zo’n onwijs leuke dag in Perth de stad hadden gehad: Bram en Pim die tegen iedereen “Hello” of “Holland!” roepen. Pim die aan de bewaker van het gebouw van de city council vraagt of hij de Nederlandse vlag gaat hijsen en voor we het weten krijg we een rondleiding door het gebouw. Van de bovenste verdieping, waar officiele stoelen voor de burgemeester en haar gevolg van Perth staan. Waar een foto van de koningin hangt. De zaal die sjiek is aangekleed omdat er die week hoge bazen uit Japan komen. En een nog gaver uitzicht over de stad. Terug thuis eten we een lekkere sinaasappel uit eigen tuin, die zijn zooooo lekker! En aangezien Daantje en Fleurtje echte boefjes waren en alle sinaasappels van de boom geplukt hadden, waren er veeeeel sinaasappels. Yammie

Ook zijn we nog naar Rapid Bells geweest: een water stroming vlakbij Ellenbrook. Lekker dollen en spelen. In de boom klimmen, stenen in het water gooien en een super mooie wandeling de bergen in maken. Nog even lekker uitglijden in de natte, kleffe, bruine klei achtige substantie die rond het riviertje ligt. Heerlijk! Om vervolgens getrakteerd te worden op wilde kangoo’s op zo’n 6 meter afstand van ons, onwijs gaaf! De volgende dag is het heerlijk weer en gaan we lekker picknicken in een park in Ellenbrook. Lekker kletsen met tantje Sjako, de kids spelen bij het water (en uiteindelijk natuurlijk ook in het water )

Om vervolgens ‘s nachts weer terug te vliegen naar Brisbane. Maar eerst laat Pim nog even stinky scheten op Perth Domestic Airport (hahahaha, sorry Pimmetje, kon het niet laten!). De volgende morgen loop ik over de Victoria Bridge met een magnifiek uitzicht over Brisbane City. En dan weet ik het zeker. Dit voelt als thuis. Raar gevoel. Dubbel gevoel.Ik ben weer thuis. En ik ben verliefd op Australië. Wat nu echt als mijn thuis voelt en waar ik dolgelukkig ben. Waar mijn leven (bijna) perfect is. Want ik mis natuurlijk wel mijn familie, vriendinnetjes, dansen, pure Belgische chocola en Jan-Willem.

Foto’s van Bell’s Rapids:

In Kakadu ben ik verliefd geworden op Australië. De rust, de schoonheid, de natuur, de cultuur, de mensen, het klimaat. Alles, the total package. En dat besefte ik me pas toen ik in Perth was. Of misschien de maandag al dat ik naar Perth zou vliegen?

Australië is geweldig!

Wat een fantastisch begin van de dag, niets voor mij, maar blijkbaar ben ik niet de enige op deze zondag ochtend die een tikkeltje gaar is, aangezien de Duitsers gister moesten voetballen en er een aantal Duitsers in de groep zitten. Eerst maken we een korte stop bij een gaar bush hutje, waar we op een krokodillen tocht gaan. Gelukkig hebben ze hier wel toast met jam en thee. Dat kan ik wel gebruiken!

Ook hebben ze hier hele gave slangen. Waaronder een mannelijke python die mijn borst nogal interessant vond:

Van Litchfield 04072010

Nadat ik hoorde dat deze mannelijke slang 2 piemels heeft, mocht onze tourguide m terug hebben

Na het slangen avontuur zijn we op een boot krokodillen gaan spotten. Drie keer is scheepsrecht en jawel, deze dag is het wel zonnig en lekker warm. Bovendien is het een jumping croc tour; de tour company lokt krokodillen door een stuk vlees in het water te houden en vervolgens in de lucht te houden, om zo de crocs te laten springen. Amazing, maar ook een beetje zielig voor de crocs; ze krijgen het vlees namelijk niet, want wilde dieren mogen volgens de Australian Law niet gevoerd worden. Wel een aantal indrukwekkende filmpjes gemaakt (die beesten zijn dus echt GROOT en springen echt heel erg hoog).

Hierna zijn we doorgereden naar Wangi Falls; dit water was nog gesloten. Waarschijnlijk ivm krokodillen. Wel hebben we heerlijk gelunched (dat kunnen die Ozzies wel, lekker uitgebreid lunchen) en zijn we vervolgens doorgereden naar Florence Falls. Hier konden we wel zwemmen en hoewel het water best koud was (en er veeeeel vissen zaten die graag even aan je tenen knabbelden), was het heerlijk. Wel erg druk en toeristisch, met een bijna perfect looppad aangelegd met trappetjes. Dat was wel eventjes wat anders dan het rotsklimmen om bij Jim Jim Falls in Kakadu te komen. Minder avontuurlijk, maar zeker niet minder mooi.

Hierna zijn we nog naar Buley Rockhole geweest: een serie van kleine watervallen en gaten in de rotsen waardoor dit gebied net een soort spa met veel verschillende zwembaden lijkt. Hier hebben we een soort adventure swim gedaan met onze tourguide: in het water springen vanaf de rotsen, onder water in een tunnel zwemmen, door de modder lopen, onder een boomstam door zwemmen (en natuurlijk zwom ik net iets te hoog waardoor de boomstam een beetje beweeg en iedereen bang maakte ) en nog meer avontuurlijke dingen. Dat was nog even schrikken toen de tourguide plotseling iets tegen me zei: “Kom hier lekker ding” Bleek hij een Nederlandse vrouw te hebben, hahahaha! En nu, weer terug richting Darwin voor een heerlijke maaltijd in cafe Vic.

‘s Middags gaan we naar een plek genaamd Ubirr Rock; dit is een van de meest beroemde plekken waar Aboriginal Rock Art te zien is en het is een van de meest bekende en beschermde culturele plekken in de wereld. Inmiddels is de bewolking weg en is het behoorlijk warm in de brandende zon, midden op de dag. Desondanks is het een fikse wandeling met de nodige rock climbing hier op Ubirr Rock. Eenmaal boven is een prachtig, schitterend, geweldig, magnifiek (en dat alles doet nog geen eer aan hoe prachtig het daar boven is) uitzicht: je hebt hier een 360 graden uitzicht over de floodplains en Arnhem Land. In mn eentje zit ik op een steen, in volledige stilte om me heen te kijken. Uitzichten die onbeschrijfelijk zijn. Rook die het wat spectaculairder maakt (gecontroleerde bush fires om zo alle grondbeplanting af te branden voordat deze te hoog groeit en het echt droog is zodat deze bush fires niet meer gecontroleerd kunnen worden, om zo de bomen en andere bewoners van Kakadu te beschermen). Stil word ik er van…..

Helaas moeten we weer verder, want we moeten voor het donker is op de camping plek zijn zodat we onze tenten op kunnen zetten. Dus rijden we door, met onderweg een korte stop om brandhout te verzamelen, naar Kakadu Culture Camp voor de eerste overnachting. Dit is een redelijk normale camping: ze hebben een sanitair gebouw met toiletten en douches. Samen met Polly, een meisje uit de UK dat ook alleen reist, zetten we onze tent op en delen we die tent voor de nacht. Hier maak ik ook kennis met een swag: een soort matje met een hoes er omheen die je beschermd tegen insecten, slangen en regen. En dat ziet er ongeveer zo uit:

Dan begint het al donker te worden; tijd voor het kampvuur en het klaar maken van het diner. Pasta met kip en volop verse groenten; een ding is zeker, we worden ontzettend verwend met lekker vers eten. Hier is te merken dat onze tourguide Grainge nog redelijk nieuw is in dit wereldje: het is zijn 1e seizoen en hij klungelt nog een beetje met het klaarmaken van het eten op het mega hete kampvuur (zo laat hij een klodder saus op zijn schoen en been vallen die dwars door zijn schoen en huid heen brandt, auw….). Na dit heerlijke maaltje op naar de douches, Bushmen insectenspray lenen van Polly (die zit blijkbaar nog in mn andere backpack…..) en pyjama aan. Nog even bij het kampvuur zitten om mijn broek te droegen na een wasbeurt (extra shorts zitten blijkbaar ook nog in mn andere backpack) en tijd voor een schoonheidsslaapje op die swag van 2 cm dik en in mn slaapzak die toch wel een beetje te warm is. Back to the basics Heerlijk dat kamperen!

De volgende morgen worden we zachtjes gewekt door Grainge, eerlijk gezegd had ik mega pannen en lepels verwacht en een hoop lawaai, maar hij houdt het iets beschaafder. Polly zit helemaal onder de muggenbulten, ikke gelukkig niet. Beide komen we langzaam op gang, blijkbaar allebei niet echt ochtend mensen. Langzaam kleden we ons aan en ruimen we onze tent op. Tijd voor een ontbijtje met verse toast van het kampvuur, cornflakes en blikfruit (jaja, daar is dat backpackers ontbijtje weer). Hierna starten we met een Aboriginal cultural experience, georganiseerd door het Kakadu Culture Camp. Een man vertelt ons dat er een paar jaar geleden een tourguide zo stom was om zijn kampeerders te laten zwemmen in de nabij gelegen billabong. Hij had het water gecheckt en hij zag geen rode of witte glinsteren, het was namelijk donker en zo kun je de ogen van een saltwater (rood) en een freshwater (wit) krokodil herkennen in het donker. Dus sprong hij in het water, aangezien hij niet werd opgegeten sprongen zijn kampeerders ook in het water, grapjes makend over krokodillen; elkaar ondertrekkend alsof er een krokodil was. Totdat een Duitse backpacker, Isabel von Jordan, daadwerkelijk niet meer boven kwam. Ze bleek in de bek van de saltwater krokodil te zitten. Oke dan, lekker begin van deze dag….

Een Aboriginal dame vertelt vervolgens een iets prettiger verhaal; over het traditionale eten en gebruiksvoorwerpen van de Aboriginals. Ze laat ons zien hoe ze manden maken (van vlijmscherpe planten), hoe ze eten bereiden (onder de grond) en hoe we moeten speer werpen (dat is lastiger dan je denkt). Hierna krijgen we nog een les in didgeridoo spelen van een oudere Aboriginal man, die zeer getalenteerd is met de didgeridoo, wat een geluid komt er uit dat ding! Als we het zelf proberen komt er toch een wat minder charmant geluid uit de didgeridoo.

Na deze leerzame culturele en vooral ook leuke experience is het tijd om weer de truck in te duiken. Wij hebben geluk, want sinds 30 juni waren de Jim Jim Falls weer geopend (vandaag is het 2 juli), dus gaan we daar een duik nemen. De Jim Jim Falls waren tot voor kort gesloten omdat er een krokodil zat. De rangers van het national park doen elke dag surveys in de verschillende wateren en als er een krokodil gespot wordt, zetten ze een val uit. Als de krokodil gevangen is of er is een aantal dagen op een rij geen krokodil gespot, dan wordt het water vrij gegeven. En wauw, wat een geluk hebben wij! Het is een behoorlijke klim (zeg maar gerust een half uur hiken over hoge rotsen, glibberige randjes en los zittende stenen naast de rivier waar Jim Jim Falls in uit komt en waar nog wél een krokodillen val staat) maar het is het meer dan waard. Tijdens de wandeling/klim kunnen we de falls al zien en wat een spectacualair uitzicht is dat! Dat maakt de wandeling toch nog net wat aangenamer. Uiteindelijk zijn we daar: schoenen en kleding uit en op naar het water! Een teen in het water: f*ck dat is kouhoud! (Ja, nog kouder dan het water at Bondi Beach in mei). Maar die waterval aan de overkant weet me hier te overtuigen en ik spring erin om naar Jim Jim Falls te zwemmen. Al klappertandend ben ik toch een beetje angstig voor krokodillen……. Maar de overkant is gehaald en vanuit hier heb je ook een prachtig uitzicht over de rivier en vele rotsen. Onbeschrijfelijk mooi gewoon.

Na het terug zwemmen nog even aan de andere kant van de rotsen een sprong van een rots gemaakt (daar was wel een lekker zonnetje) en vervolgens weer terug naar de 4WD truck voor een heerlijke lunch. Die middag zitten we vooral lang in de 4WD truck met de nodige stops onderweg, waaronder bij het Bowali (spreek uit als: Bor-warl-ee) Visitor Centre. Hier mogen we even rondneuzen terwijl Grainge de truck gaat vullen met fuel. Hier is een tentoonstelling te zien van alles wat je in Kakadu National Park tegen komt of kan komen. Ook is er Aboriginal art en jawel, een souvenir winkeltje die ook Bushmen verkopen. Gelukkig!

Hierna rijden we verder naar Maguk, met onderweg weer wat stops voor oa brandhout en een ijsje. Ook zien we onderweg enorme (maar dan ook echt ENORME termieten heuvels en een aantal bushfires). In Maguk zetten we kamp op en gaan we bbq-en; heerlijke kangoeroe steak en buffalo worstjes. Grainge adviseert ons om de tent goed dicht te houden want het gras is lang rondom de kampeerplek en blijkbaar had hij een slang gezien vanuit de 4WD. En ik heb geen anti slangen spray meegenomen. Soms is dat back to the basics kamperen toch iets minder aantrekkelijk. Hoewel de avond rondom het kampvuur onwijs gezellig was en ik heb genoten van de wilde verhalen, zoals Drop Bears (soort koala beren die zich uit de boom laten vallen, daarom heten ze drop bears, om mensen aan te vallen) en andere (hopelijk eveneens) onzin stories.

De volgende morgen, eveneens de laatste dag van deze geweldige trip, ruimen we de tenten en alle andere kampeerspullen weer op en mag ik voorin zitten met Polly en naast Grainge onze super tourguide. Daar is het uitzicht nog beter: lekker naar de omgeving kijken vanuit een groot raam. We nemen Old Jim Jim Road, wat een onverharde weg is en waar we ook nog het nodige water (oftewel rivieren) tegen komen. Een erg stoere rit met schitterend uitzicht, zoals paardenpoep op de weg en overstekende wilde paarden.

Terug in Darwin….. Tijd voor een gezellige laatste avondmaal met de hele groep in The Vic; een kroeg/club met enorm foute backpacker games (dansen op de tafel, bierdrinkwedstrijden, krabrace en meer van dat soort pret) maar waar het onwijs gezellig is. Tijd voor mijn bedje, want morgen ochtend word ik alweer om 7 uur opgepikt voor een dagje Litchfield…….

Foto impressie van Kakadu National Park (die de werkelijke schoonheid van Kakadu slechts voor een tiende weergeeft):

Voor mijn gevoel vliegt de tijd voorbij; ik maak veel leuke dingen mee en heb het dan ook reuze naar mijn zin. Inmiddels heb ik ook een baantje gevonden waar ik meteen 21 uur mag werken deze week (officieel mag ik slechts 20u per week werken ivm mijn visum). Ook semester 2 is deze week begonnen; gisteren heb ik mijn 1e college gehad en ik heb besloten dit semester 5 vakken ipv de gebruikelijk 4 te doen. Te veel keuze, te veel leuke onderwerpen

Even een snelle update, want ik kom net terug van mijn werk en sta op het punt om nog wat dingen te regelen en heb vanavond weer college van 18-22 uur. De groetjes vanuit het bewolkte Brisbane en binnenkort meer over mijn avontuur in Kakadu, Litchfield en Perth.

Bye bye!

Uiteraard pak ik op dinsdagavond pas mijn backpack in; voor het eerst backpacken en alle tips die ik gekregen had gebruiken. Oftewel, kleding oprollen ipv opvouwen, zware dingen onderin, bestek meenemen en vooral ook denken aan roomy Karina die een backpack van 17 kilo op haar rug moest dragen en niet besefte hoe zwaar dat de hele dag is. Dan zie ik pas hoe klein die backpack eigenlijk is: ik wilde mijn slaapzak in de backpack doen, maar dan zit de tas al vol. En om nou 2 weken in dezelfde kleding rond te lopen…. Bah. De volgende ochtend ga ik met grote backpack op mn rug en kleine backpack op mijn buik op weg naar het airport. Het regent in Brisbane, dus kan ik niet wachten totdat ik uitstap in het zonnige Darwin.

Woensdag laat in de middag, het is een half uurtje vroeger in Darwin, stap ik uit het vliegtuig en een stralende lach verschijnt: het is 35 graden celsius en heerlijk zonnig! Uit die jeans, vest en shirt met lange mouwen, aan die prachtige grijze jurk die ik van Jan-Willem heb geskregen! Met de airport shuttle naar Elkes Backpackers waar een vriendelijk meisje me lakens geeft (“waar is de deken?” “lol, die heb je hier niet nodig” Ik hou dr zo van!), me informatie geeft over hoe laat ik wordt opgepikt morgen en zondag ochtend en me naar mn kamertje wijst. Meteen even Darwin in uiteraard!

Het hostel zit op Mitchel Street, wat de hoofdstraat blijkt te zijn van Darwin. Paralel aan deze straat ligt de Esplanade met een prachtig park dat aan zee ligt. Op mn Birkenstockjes wandel ik door dit mooie park, over een mysterieus pad wandel ik naar het strand. Wat een rust, wat een heerlijk weer! Aan het einde van dit park kan je verder lopen naar de haven, maar aangezien het begint te schemeren loop ik over Mitchel Street terug. En dan heb je Darwin ook wel een beetje gezien.

De volgende morgen, donderdag ochtend 1 juli, sta ik om 6.30 u bij de receptie om uit te checken, want om 6.40u word ik opgehaald voor mijn Wilderness Adventure Kakadu 3 daagse camping trip. Zegt de dame, aka bitch, achter de receptie doodleuk dat ik mijn backpack niet mee kan nemen ivm ruimte gebrek. En waarom heeft niemand mij dat van te voren verteld? En zo’n grote backpack heb ik helemaal niet! De dame geeft, op een niet al te vriendelijk toon, aan dat ik beter mijn kleine eastpack in kan pakken voor deze 3 dagen. En juist op dat moment loopt de tourguide van Wilderness binnen, zo’n 10 minuten te vroeg….. Shit, nu moet ik dus nog sneller mijn backpack voor 3 dagen inpakken…. Gelukkig is de tourguide een relaxte kerel van 26 die wel doorheeft dat ik nog niet zo handig ben in het backpacken (aangezien de halve inhoud van mn backpack in no time uitgestald lag en ik nog steeds niets kon vinden.. Roy, die Backpack van jou heeft echt te veel geheime vakjes overal..). De tourguide, Grainge, zegt dat ik rustig aan mag doen, maar de receptie bitch zegt dat ik op moet schieten: “If I were you I would hurry up a bit”. Moet je net mij hebben…. Bitchfight om half 7 ‘s ochtends…. Sweet!

Uiteindelijk lukt het me om alles te vinden en in te pakken, de fles wijn van de avond ervoor hielp ook niet echt mee zo vroeg op de ochtend, en kan ik mn backpack naar de luggage storage brengen. Waarbij de receptie bitch niet echt behulpzaam is met het vertellen waar die precies is. Grainge heeft het ook een beetje gehad met de blonde receptie bitch en begint ook te bitchen tegen haar. Ik ben nu al dol op die kerel! Hij is ook nog eens zo charmant om mijn zware backpack naar de storage te brengen en me gerust te stellen. Fiew, er zitten gelukkig maar 3 mensen op me te wachten in de stoere 4WD truck…..

Na dit heerlijke begin van de ochtend zitten we uiteindelijk in een volle truck, 17 mensen inclusief de tourguide, met gezelligheid maar vooral ook gare mensen, vol spanning en nieuwsgierigheid naar Kakadu. En wat is Kakadu prachtig……

Foto overzicht van Darwin:

Wordt vervolgd……..

Ik ben gister gearriveerd in Perth, weer even op bezoek bij mijn familie. Het is hier onwijs koud; gisteravond was het maar 5 graden!! Dat is toch wel even wennen, want in Darwin was het iedere dag rond de 32 graden.
Darwin was super! Drie dagen met een tourguide en 15 anderen gekampeerd in Kakadu National Park wat awesome was. Daarna nog een dag in Litchfield geweest wat ook erg leuk was. Binnenkort meer hierover!

En de groetjes van Daantje die naast me op de bank zit

Hoe snel is semester 1 gegaan? Vreselijk snel! Ongelooflijk dat er al 16 weken school, studeren, ploeteren, essays schrijven, teksten lezen, presentaties geven en case study’s maken voorbij zijn. Hoe is het bevallen? In het begin wat onwennig: ik had immers geen ervaring met studeren op academisch niveau, laat staan in het Engels. Vooral in het begin had ik wat moeite met het lezen van al die academische readings, waar voor sommige lessen de materie juist eenvoudig te lezen was. Ook de lessen zelf volgen was in het begin wat onwennig en lastig. Drie uur achter elkaar luisteren, vaak zonder pauze, meestal wel met wat interactie gelukkig. Varierend van hele grote en kleinere klassen, sommige in een te klein lokaal. Ook dat went en opvallend is hierbij dat naarmate we dichterbij de examens kwamen, steeds minder studenten naar de lessen kwamen. Terwijl in mijn optiek juist de laatste lessen zo belangrijk waren. Na een tijdje wen je aan het Engels en het niveau en inmiddels denk ik zelfs in het Engels (heeeeel eng om dat te beseffen, maar tegelijkertijd ook goed).

Dit weekend heb ik prima kunnen vieren dat het semester voorbij is: lekker gefeest met medestudenten en een leuke verjaardag (en nog wat redenen om een feestje te geven) gevierd van Cindy, een Nederlands meisje dat ik hier heb leren kennen. Maar wat ga je in hemelsnaam doen als je 4 weken vakantie hebt? Aangezien het hier in Brisbane koud is (zo’n 20 tot 25 graden overdag en zo’n 10 a 15 graden gedurende avond/nacht), besloot ik om naar het noorden van Australië te gaan, waar wel een tropisch klimaat heerst, zelfs in de winter (wat het inmiddels is). Aangezien ik al in Cairns geweest ben, is de Sunshine Coast een optie. Echter wil ik daar met Marjon naartoe proberen te gaan (als zij hier is in augustus, moet ik nog wel even vragen of zij dat ook wil ). En een bezoekje aan mn familie in Perth is ook niet verkeerd. Toen kwam het gekke idee in me op om van Brisbane naar Melbourne te vliegen. Paar dagen daar te blijven (daar is het namelijk nóg kouder dan in Brisbane momenteel), door te vliegen naar Darwin (via Melbourne is namelijk stukken goedkoper dan rechtstreeks vanuit Brisbane naar Darwin vliegen) en daar de omgeving te bekijken om vervolgens van Darwin naar Broome te vliegen en daar wat rond te kijken. Dan de Greyhound van Broome naar Coral Bay en dan door naar Carnarvan (zo heet het flatgebouw waar ik in woon, maar het is ook een plaatsje aan de west kust van Australië) en vanaf daar naar Perth te vliegen. En dat allemaal in 2 weken. Dat bleek uiteraard iets te ambitieus. Dus besloot ik Melbourne te skippen en te informeren wat de must see’s aan de west coast zijn.

Tja, daar heb je minstens 4 weken voor nodig wil je dat een beetje fatsoenlijk doen. En zo lang heb ik niet, want er moet ook nog gewerkt worden in de vakantie uiteraard. Kort gezegd: woensdag 30 juni vlieg ik van Brisbane naar Darwin. Daar verblijf ik in een hostel en ga ik uiteraard oa Kakadu National Park bezoeken (waarschijnlijk in de variant van een camping 4WD tour). Daarna vlieg ik op maandag 5 juli (als Nikki en Renee jarig zijn: hip hip hooray!) van Darwin naar Perth om daar naar de wilde verhalen over hun trip naar NL van mijn neefjes en nichtje te luisteren. Daarna vlieg ik woensdag avond 14 juli weer terug naar Brissy om donderdag morgen vroeg, heul vroeg, te arriveren en hopelijk mijn nieuwe baantje in de Dininghal op de campus rond is. Nu nog even mn tante laten weten dat ik op visite kom

Ow ja, hier nog even het Darwin weerbericht, met de voorspellingen voor de komende week zoals deze nu gelden (die regen is wat minder, maar kijk vooral even naar de temperaturen en besef je dan dat het winter is in Australië *ha, eindelijk kan ik jullie weer even “terugpakken” na het prachtige weer in NL van de laatste tijd*):

Een stoere 4 Wheel Drive pikt ons op en met een beetje maffe, praatgrage chauffeur rijden we naar de Daintree River voor een tochtje over het water op zoek naar de echte krokodillen in de mangroves. We hebben het geluk (of de pech) dat het die dag wat bewolkt en kouder is, dus de enige krokodil die we zien is ene baby krokodil van 30cm, angstaanjagend Toch een prachtige tocht door het magische regenwoud met bijbehorende geluiden. Onderweg naar de BBQ lunch blijven we zoeken naar de zeldzame en uiterst gevaarlijke Cassowary (gekscherend Big chicken genoemd). Een vogel die belangrijk is voor het regenwoud omdat hij verschillende zaden kan eten en zo zorgt voor het doorplanten van het regenwoud. Deze vogel is met uitsterven bedreigd en er zijn er nog maar zo’n 800 van in het wild, wat het zeer zeldzaam maakt om ze tegen te komen helaas. De lunch brengt ons een heerlijke steak met salades. Na de lunch mogen we kangoeroes voeren. Daar zitten brutale tussen die het leuk vinden je even te “omarmen”. We rijden door naar Emmagen Creek om daar een duik te nemen in het meest schone en heldere water, wat je zo zou kunnen drinken. Het water is heerlijk en ondertussen maakt onze gids vers tropisch fruit klaar en maakt hij de befaamde Traditional Billy Tea klaar. Met de nodige handelingen met dito flair krijgen we die uiteindelijk geserveerd. Tijdens een wandeling door het rainforest wordt onze gids nog ineens filosofisch met stelling die eigenlijk nog vaak door mn hoofd speelt. Wij mensen zijn “Human beings”, maar we doen vaak “Human doings” In de magische omgeving van het machtige regenwoud die woorden overdenkend, DOEN we heel veel dingen om het doen, maar doen we het ook vanuit ons eigen ZIJN? Goed om zo af en toe jezelf dat eens af te vragen. Vlak voor we willen wegrijden is iedereen ineens in opperste staat van opwinding: een Cassowary!!!! Kim krijgt hem nog net vaag op de foto. Die zeldzaamheid hebben wij tenminste op foto.

We stoppen vervolgens nog even bij Cape Tribulation Beach, waar we alleen op het strand mogen en absoluut niet het water in! Het is jelly fish (kwallen) tijd. De flessen azijn staan bij het strand, voor het geval je toch gestoken wordt. Gelukkig kunnen we die dicht laten. Via een kabelpontje over de Daintree River rijden we door naar de enige ijsfabriek in de omgeving, met heerlijk organisch en vers gemaakt ijs met ingrediënten uit de eigen plantage er omheen. We genieten van een heerlijk ijsje en dan rijden we weer terug naar Cairns. Prachtige dag met mooie indrukken van het machtige regenwoud, helaas overschaduwd door het verdriet. ’s Avonds wandelen we nog wat door Cairns, kopen nog wat souvenirs, want de volgende dag vliegen we al weer terug. En ja, ja, met…. JetStar als dat maar goed gaat. Nou gelukkig, dat gaat goed. De steward en stewardessen zijn iets vriendelijker, de piloot met kaal hoofd vliegt prima en zo landen we weer in “ons” Brisbane.

Thuisgekomen regel ik ’s avonds mijn terugvlucht op woensdag, in plaats van de geplande vrijdag. Een hele geruststelling dat het allemaal geregeld is, gaan we nog even Brisbane in en genieten ’s avonds van de stad en kopen we nog wat cadeautjes voor het thuisfront. De volgende dag heeft Kim college en ga ik mijn koffer inpakken. ’s Avonds gaan we nog heerlijk uit eten en dat is echt een voortreffelijke culinaire afsluiter met st. Jacobs schelpen met truffel en baby calamaris, gevolgd door een heerlijke kangoeroe biefstuk. Perfect! Woensdag, de dag van het afscheid. Eerst moet Kim nog een presentatie geven voor haar klasgenoten. De groep vindt het goed dat ik daar ook bij ben. Leuk om mee te maken en Kim doet dat heel goed en geeft een gloedvol betoogd over de inzet van je netwerk en sociale media (stokpaardje?). Na de presentatie staat de taxi klaar en rijden we naar Brisbane Airport. We schrijven de laatste kaarten en dan komt daar het moment: AFSCHEID (…) Dag Kimmie!

Nu moet ik toch nog haasten door de douane en security check, zwaai, zwaai naar Kim en op weg naar de gate komt de ground stewardess me al hijgend tegemoet, mr Weijers? Ja ja, ik kom al.. (beetje getreuzeld net, denk ik). Achter mij wordt de deur gelijk gesloten en je ziet iedereen naar je kijken! Nou ja, heb het altijd al een keer willen doen, als laatste binnenkomen, dat is mooi gelukt. Nog snel een sms naar Kim en dan de lucht in richting Singapore. Na 7,5 uur land ik daar met de mededeling, reizigers naar Frankfurt, melden bij de transfer balie. Dat betekent meestal vertraging. Ja hoor, 4,5 uur! Uiteindelijk krijg ik een eerdere vlucht aangeboden via Parijs naar Frankfurt en dan met de trein naar Rotterdam. Nou dat dacht ik dus niet! Situatie uitgelegd, dat dat toch echt te laat is, word ik met grote uitzondering op een vlucht van Singapore Airlines geplaatst. Wat een luxe zeg. Gelukkig gratis internet, nog even gezellig skypen met Kim en dan 13 uur de lucht in voor het laatste deel van de reis. Aangekomen in Frankfurt moet ik nog rennen om mijn trein te halen. Hijgend en bezweet duikel ik op het fluitsignaal de trein in. Uiteindelijk stap ik in Rotterdam uit en staan pa en ma me al op te wachten, een met rouw omrand, emotioneel weerzien.

The day after…
Het is een week van twee keer afscheid nemen. Ook een week waarin je beseft welke goede en mooie dingen je eigenlijk allemaal als gewoon ervaart en beleeft. Koesteren en waarderen dat je dat nog mag beleven (ook met elkaar en degenen die je lief zijn). Een Human Being…. Kim, bedankt!

Een foto impressie:

En de video van de baby walibi: