Kim goes Australia

Is het alweer 6 maanden geleden dat ik vertrok uit Nederland. Ongelooflijk…..

Voor mijn gevoel vliegt de tijd voorbij; ik maak veel leuke dingen mee en heb het dan ook reuze naar mijn zin. Inmiddels heb ik ook een baantje gevonden waar ik meteen 21 uur mag werken deze week (officieel mag ik slechts 20u per week werken ivm mijn visum). Ook semester 2 is deze week begonnen; gisteren heb ik mijn 1e college gehad en ik heb besloten dit semester 5 vakken ipv de gebruikelijk 4 te doen. Te veel keuze, te veel leuke onderwerpen

Even een snelle update, want ik kom net terug van mijn werk en sta op het punt om nog wat dingen te regelen en heb vanavond weer college van 18-22 uur. De groetjes vanuit het bewolkte Brisbane en binnenkort meer over mijn avontuur in Kakadu, Litchfield en Perth.

Bye bye!

Na alle examens heb ik wel een vakantie verdiend. Ruim 4 weken geen colleges, schoolwerk, readings en andere boeiende dingen. Tijd voor een tripje naar Darwin en Perth. Omdat ik in Darwin ook naar Kakadu en Litchfield wilde, belde ik naar Elkes Hostel. Hier sprak ik met een vriendelijk Duits meisje dat daar als receptioniste werkt. Ik legde haar dinsdagochtend uit wat ik wilde doen en dat ik de volgende dag al zou arriveren. “So you want to have some fun on a campingtrip in Kakadu. In high season. I’ll see what I can do, but I can’t promise anything”. Shit dacht ik, hoog seizoen, daar had ik niet echt over nagedacht. Blijkbaar is het in Darwin in de maanden december t/m maart laag seizoen (wet season) en verder het hele jaar hoogseizoen, aangezien het daar altijd lekker weer is (behalve in de zomer, dan is het mega heet en sticky, oftewel zo’n 50 graden met het heeeeerlijke Hollandse benauwde gevoel, yuk). Na 20 minuutjes belt het vriendelijke Duitse meisje op dat ik donderdag ochtend opgepikt wordt bij het hostel om 3 dagen te gaan kamperen in Kakadu en daarna zondagochtend weer opgehaald wordt om naar Litchfield te gaan. Toen wist ik nog niet dat met name de trip naar Kakadu mijn leven zoooo zou veranderen.

Uiteraard pak ik op dinsdagavond pas mijn backpack in; voor het eerst backpacken en alle tips die ik gekregen had gebruiken. Oftewel, kleding oprollen ipv opvouwen, zware dingen onderin, bestek meenemen en vooral ook denken aan roomy Karina die een backpack van 17 kilo op haar rug moest dragen en niet besefte hoe zwaar dat de hele dag is. Dan zie ik pas hoe klein die backpack eigenlijk is: ik wilde mijn slaapzak in de backpack doen, maar dan zit de tas al vol. En om nou 2 weken in dezelfde kleding rond te lopen…. Bah. De volgende ochtend ga ik met grote backpack op mn rug en kleine backpack op mijn buik op weg naar het airport. Het regent in Brisbane, dus kan ik niet wachten totdat ik uitstap in het zonnige Darwin.

Woensdag laat in de middag, het is een half uurtje vroeger in Darwin, stap ik uit het vliegtuig en een stralende lach verschijnt: het is 35 graden celsius en heerlijk zonnig! Uit die jeans, vest en shirt met lange mouwen, aan die prachtige grijze jurk die ik van Jan-Willem heb geskregen! Met de airport shuttle naar Elkes Backpackers waar een vriendelijk meisje me lakens geeft (“waar is de deken?” “lol, die heb je hier niet nodig” Ik hou dr zo van!), me informatie geeft over hoe laat ik wordt opgepikt morgen en zondag ochtend en me naar mn kamertje wijst. Meteen even Darwin in uiteraard!

Het hostel zit op Mitchel Street, wat de hoofdstraat blijkt te zijn van Darwin. Paralel aan deze straat ligt de Esplanade met een prachtig park dat aan zee ligt. Op mn Birkenstockjes wandel ik door dit mooie park, over een mysterieus pad wandel ik naar het strand. Wat een rust, wat een heerlijk weer! Aan het einde van dit park kan je verder lopen naar de haven, maar aangezien het begint te schemeren loop ik over Mitchel Street terug. En dan heb je Darwin ook wel een beetje gezien.

De volgende morgen, donderdag ochtend 1 juli, sta ik om 6.30 u bij de receptie om uit te checken, want om 6.40u word ik opgehaald voor mijn Wilderness Adventure Kakadu 3 daagse camping trip. Zegt de dame, aka bitch, achter de receptie doodleuk dat ik mijn backpack niet mee kan nemen ivm ruimte gebrek. En waarom heeft niemand mij dat van te voren verteld? En zo’n grote backpack heb ik helemaal niet! De dame geeft, op een niet al te vriendelijk toon, aan dat ik beter mijn kleine eastpack in kan pakken voor deze 3 dagen. En juist op dat moment loopt de tourguide van Wilderness binnen, zo’n 10 minuten te vroeg….. Shit, nu moet ik dus nog sneller mijn backpack voor 3 dagen inpakken…. Gelukkig is de tourguide een relaxte kerel van 26 die wel doorheeft dat ik nog niet zo handig ben in het backpacken (aangezien de halve inhoud van mn backpack in no time uitgestald lag en ik nog steeds niets kon vinden.. Roy, die Backpack van jou heeft echt te veel geheime vakjes overal..). De tourguide, Grainge, zegt dat ik rustig aan mag doen, maar de receptie bitch zegt dat ik op moet schieten: “If I were you I would hurry up a bit”. Moet je net mij hebben…. Bitchfight om half 7 ‘s ochtends…. Sweet!

Uiteindelijk lukt het me om alles te vinden en in te pakken, de fles wijn van de avond ervoor hielp ook niet echt mee zo vroeg op de ochtend, en kan ik mn backpack naar de luggage storage brengen. Waarbij de receptie bitch niet echt behulpzaam is met het vertellen waar die precies is. Grainge heeft het ook een beetje gehad met de blonde receptie bitch en begint ook te bitchen tegen haar. Ik ben nu al dol op die kerel! Hij is ook nog eens zo charmant om mijn zware backpack naar de storage te brengen en me gerust te stellen. Fiew, er zitten gelukkig maar 3 mensen op me te wachten in de stoere 4WD truck…..

Na dit heerlijke begin van de ochtend zitten we uiteindelijk in een volle truck, 17 mensen inclusief de tourguide, met gezelligheid maar vooral ook gare mensen, vol spanning en nieuwsgierigheid naar Kakadu. En wat is Kakadu prachtig……

Foto overzicht van Darwin:

Wordt vervolgd……..

Even een korte snelle update: semester 1 heb ik succesvol afgerond! En met punten om trots op te zijn.

Ik ben gister gearriveerd in Perth, weer even op bezoek bij mijn familie. Het is hier onwijs koud; gisteravond was het maar 5 graden!! Dat is toch wel even wennen, want in Darwin was het iedere dag rond de 32 graden.
Darwin was super! Drie dagen met een tourguide en 15 anderen gekampeerd in Kakadu National Park wat awesome was. Daarna nog een dag in Litchfield geweest wat ook erg leuk was. Binnenkort meer hierover!

En de groetjes van Daantje die naast me op de bank zit

Zoals mijn nichtje Lois dat prachtig in een brief naar mij schreef, heb ik nu verkansie! Na het ploeteren op mijn examens is het nu tijd voor vakantie. En als de Ozzies ergens goed in zijn, dan is het wel vakantie houden: ik heb maar liefst 4 weken vrij voordat semester 2 begint. Op dinsdag 27 juli heb ik mijn eerst volgende les weer.

Hoe snel is semester 1 gegaan? Vreselijk snel! Ongelooflijk dat er al 16 weken school, studeren, ploeteren, essays schrijven, teksten lezen, presentaties geven en case study’s maken voorbij zijn. Hoe is het bevallen? In het begin wat onwennig: ik had immers geen ervaring met studeren op academisch niveau, laat staan in het Engels. Vooral in het begin had ik wat moeite met het lezen van al die academische readings, waar voor sommige lessen de materie juist eenvoudig te lezen was. Ook de lessen zelf volgen was in het begin wat onwennig en lastig. Drie uur achter elkaar luisteren, vaak zonder pauze, meestal wel met wat interactie gelukkig. Varierend van hele grote en kleinere klassen, sommige in een te klein lokaal. Ook dat went en opvallend is hierbij dat naarmate we dichterbij de examens kwamen, steeds minder studenten naar de lessen kwamen. Terwijl in mijn optiek juist de laatste lessen zo belangrijk waren. Na een tijdje wen je aan het Engels en het niveau en inmiddels denk ik zelfs in het Engels (heeeeel eng om dat te beseffen, maar tegelijkertijd ook goed).

Dit weekend heb ik prima kunnen vieren dat het semester voorbij is: lekker gefeest met medestudenten en een leuke verjaardag (en nog wat redenen om een feestje te geven) gevierd van Cindy, een Nederlands meisje dat ik hier heb leren kennen. Maar wat ga je in hemelsnaam doen als je 4 weken vakantie hebt? Aangezien het hier in Brisbane koud is (zo’n 20 tot 25 graden overdag en zo’n 10 a 15 graden gedurende avond/nacht), besloot ik om naar het noorden van Australië te gaan, waar wel een tropisch klimaat heerst, zelfs in de winter (wat het inmiddels is). Aangezien ik al in Cairns geweest ben, is de Sunshine Coast een optie. Echter wil ik daar met Marjon naartoe proberen te gaan (als zij hier is in augustus, moet ik nog wel even vragen of zij dat ook wil ). En een bezoekje aan mn familie in Perth is ook niet verkeerd. Toen kwam het gekke idee in me op om van Brisbane naar Melbourne te vliegen. Paar dagen daar te blijven (daar is het namelijk nóg kouder dan in Brisbane momenteel), door te vliegen naar Darwin (via Melbourne is namelijk stukken goedkoper dan rechtstreeks vanuit Brisbane naar Darwin vliegen) en daar de omgeving te bekijken om vervolgens van Darwin naar Broome te vliegen en daar wat rond te kijken. Dan de Greyhound van Broome naar Coral Bay en dan door naar Carnarvan (zo heet het flatgebouw waar ik in woon, maar het is ook een plaatsje aan de west kust van Australië) en vanaf daar naar Perth te vliegen. En dat allemaal in 2 weken. Dat bleek uiteraard iets te ambitieus. Dus besloot ik Melbourne te skippen en te informeren wat de must see’s aan de west coast zijn.

Tja, daar heb je minstens 4 weken voor nodig wil je dat een beetje fatsoenlijk doen. En zo lang heb ik niet, want er moet ook nog gewerkt worden in de vakantie uiteraard. Kort gezegd: woensdag 30 juni vlieg ik van Brisbane naar Darwin. Daar verblijf ik in een hostel en ga ik uiteraard oa Kakadu National Park bezoeken (waarschijnlijk in de variant van een camping 4WD tour). Daarna vlieg ik op maandag 5 juli (als Nikki en Renee jarig zijn: hip hip hooray!) van Darwin naar Perth om daar naar de wilde verhalen over hun trip naar NL van mijn neefjes en nichtje te luisteren. Daarna vlieg ik woensdag avond 14 juli weer terug naar Brissy om donderdag morgen vroeg, heul vroeg, te arriveren en hopelijk mijn nieuwe baantje in de Dininghal op de campus rond is. Nu nog even mn tante laten weten dat ik op visite kom

Ow ja, hier nog even het Darwin weerbericht, met de voorspellingen voor de komende week zoals deze nu gelden (die regen is wat minder, maar kijk vooral even naar de temperaturen en besef je dan dat het winter is in Australië *ha, eindelijk kan ik jullie weer even “terugpakken” na het prachtige weer in NL van de laatste tijd*):

Uiteindelijk krijg ik ’s nachts de toch wel verwachte sms van pa, opa is overleden. Ik kan de slaap daarna maar moeilijk vatten nog. De volgende ochtend tijdens het ontbijt en na een belletje met Nederland bespreken we vervolgstappen, ik zal eerder terug moeten naar Nederland. Die dag doen we het rustig aan en gaan we naar Kuranda Train en Skyrail. Met een gondel aan de kabelbaan gaan we over het regenwoud heen, met metershoge bomen. Onderweg stappen we een aantal keren uit met schitterende uitkijkposten en zicht op o.a. de Barron Falls. Boven aangekomen, lopen we naar het dorpje Kuranda. Het enige dorp in het rainforest. Met vooral toeristische winkeltjes. We bezoeken daar wel Koala Garden; een dierenparkje met (slapende) koala’s, krokodillen, enge slangen en kangoeroes. Voor het eerst zien we een kangoeroe met een kleintje in de buidel. Zo cute!! De terugreis vanuit Kuranda is met de nostalgische trein. Een oude trein, die krakend en piepend langs het gebergte en door het rainforest in 2,5 uur en door 17 tunnels naar Cairns terugrijdt. Eigenlijk is 2,5 uur best lang in zo’n trein en we worden er een beetje melig van. Thuisgekomen de nodige telefoontjes met Travel Service om de mogelijkheden te bespreken voor mn eerdere terugvlucht. Dat wordt uitgezocht en wij gaan eten bij een all-you-can-eat visrestaurant. Onbeperkte oesters, garnalen…. Dat is echt genieten. Lekker flesje wijn en ook Kim gaat de oesters steeds meer waarderen. Ook de chocoladetoetjes vallen in de smaak. Vroeg naar bed, want de volgende dag worden we weer om 7 uur opgepikt. We gaan een 4WD rit maken van Daintree naar Cape Tribulation.

Een stoere 4 Wheel Drive pikt ons op en met een beetje maffe, praatgrage chauffeur rijden we naar de Daintree River voor een tochtje over het water op zoek naar de echte krokodillen in de mangroves. We hebben het geluk (of de pech) dat het die dag wat bewolkt en kouder is, dus de enige krokodil die we zien is ene baby krokodil van 30cm, angstaanjagend Toch een prachtige tocht door het magische regenwoud met bijbehorende geluiden. Onderweg naar de BBQ lunch blijven we zoeken naar de zeldzame en uiterst gevaarlijke Cassowary (gekscherend Big chicken genoemd). Een vogel die belangrijk is voor het regenwoud omdat hij verschillende zaden kan eten en zo zorgt voor het doorplanten van het regenwoud. Deze vogel is met uitsterven bedreigd en er zijn er nog maar zo’n 800 van in het wild, wat het zeer zeldzaam maakt om ze tegen te komen helaas. De lunch brengt ons een heerlijke steak met salades. Na de lunch mogen we kangoeroes voeren. Daar zitten brutale tussen die het leuk vinden je even te “omarmen”. We rijden door naar Emmagen Creek om daar een duik te nemen in het meest schone en heldere water, wat je zo zou kunnen drinken. Het water is heerlijk en ondertussen maakt onze gids vers tropisch fruit klaar en maakt hij de befaamde Traditional Billy Tea klaar. Met de nodige handelingen met dito flair krijgen we die uiteindelijk geserveerd. Tijdens een wandeling door het rainforest wordt onze gids nog ineens filosofisch met stelling die eigenlijk nog vaak door mn hoofd speelt. Wij mensen zijn “Human beings”, maar we doen vaak “Human doings” In de magische omgeving van het machtige regenwoud die woorden overdenkend, DOEN we heel veel dingen om het doen, maar doen we het ook vanuit ons eigen ZIJN? Goed om zo af en toe jezelf dat eens af te vragen. Vlak voor we willen wegrijden is iedereen ineens in opperste staat van opwinding: een Cassowary!!!! Kim krijgt hem nog net vaag op de foto. Die zeldzaamheid hebben wij tenminste op foto.

We stoppen vervolgens nog even bij Cape Tribulation Beach, waar we alleen op het strand mogen en absoluut niet het water in! Het is jelly fish (kwallen) tijd. De flessen azijn staan bij het strand, voor het geval je toch gestoken wordt. Gelukkig kunnen we die dicht laten. Via een kabelpontje over de Daintree River rijden we door naar de enige ijsfabriek in de omgeving, met heerlijk organisch en vers gemaakt ijs met ingrediënten uit de eigen plantage er omheen. We genieten van een heerlijk ijsje en dan rijden we weer terug naar Cairns. Prachtige dag met mooie indrukken van het machtige regenwoud, helaas overschaduwd door het verdriet. ’s Avonds wandelen we nog wat door Cairns, kopen nog wat souvenirs, want de volgende dag vliegen we al weer terug. En ja, ja, met…. JetStar als dat maar goed gaat. Nou gelukkig, dat gaat goed. De steward en stewardessen zijn iets vriendelijker, de piloot met kaal hoofd vliegt prima en zo landen we weer in “ons” Brisbane.

Thuisgekomen regel ik ’s avonds mijn terugvlucht op woensdag, in plaats van de geplande vrijdag. Een hele geruststelling dat het allemaal geregeld is, gaan we nog even Brisbane in en genieten ’s avonds van de stad en kopen we nog wat cadeautjes voor het thuisfront. De volgende dag heeft Kim college en ga ik mijn koffer inpakken. ’s Avonds gaan we nog heerlijk uit eten en dat is echt een voortreffelijke culinaire afsluiter met st. Jacobs schelpen met truffel en baby calamaris, gevolgd door een heerlijke kangoeroe biefstuk. Perfect! Woensdag, de dag van het afscheid. Eerst moet Kim nog een presentatie geven voor haar klasgenoten. De groep vindt het goed dat ik daar ook bij ben. Leuk om mee te maken en Kim doet dat heel goed en geeft een gloedvol betoogd over de inzet van je netwerk en sociale media (stokpaardje?). Na de presentatie staat de taxi klaar en rijden we naar Brisbane Airport. We schrijven de laatste kaarten en dan komt daar het moment: AFSCHEID (…) Dag Kimmie!

Nu moet ik toch nog haasten door de douane en security check, zwaai, zwaai naar Kim en op weg naar de gate komt de ground stewardess me al hijgend tegemoet, mr Weijers? Ja ja, ik kom al.. (beetje getreuzeld net, denk ik). Achter mij wordt de deur gelijk gesloten en je ziet iedereen naar je kijken! Nou ja, heb het altijd al een keer willen doen, als laatste binnenkomen, dat is mooi gelukt. Nog snel een sms naar Kim en dan de lucht in richting Singapore. Na 7,5 uur land ik daar met de mededeling, reizigers naar Frankfurt, melden bij de transfer balie. Dat betekent meestal vertraging. Ja hoor, 4,5 uur! Uiteindelijk krijg ik een eerdere vlucht aangeboden via Parijs naar Frankfurt en dan met de trein naar Rotterdam. Nou dat dacht ik dus niet! Situatie uitgelegd, dat dat toch echt te laat is, word ik met grote uitzondering op een vlucht van Singapore Airlines geplaatst. Wat een luxe zeg. Gelukkig gratis internet, nog even gezellig skypen met Kim en dan 13 uur de lucht in voor het laatste deel van de reis. Aangekomen in Frankfurt moet ik nog rennen om mijn trein te halen. Hijgend en bezweet duikel ik op het fluitsignaal de trein in. Uiteindelijk stap ik in Rotterdam uit en staan pa en ma me al op te wachten, een met rouw omrand, emotioneel weerzien.

The day after…
Het is een week van twee keer afscheid nemen. Ook een week waarin je beseft welke goede en mooie dingen je eigenlijk allemaal als gewoon ervaart en beleeft. Koesteren en waarderen dat je dat nog mag beleven (ook met elkaar en degenen die je lief zijn). Een Human Being…. Kim, bedankt!

Een foto impressie:

En de video van de baby walibi: